Hep kalbiyle hareket eden bir insan bile zamani gelir ve aklina yenik duser. Her zaman farkli seyler soyleyen iki ayri kutup gun gelip te birinden biri yoruldugunda digerinin eline verir iplerini. Dogru olan hangisidir bilinmez. Bilmekte istenmez cogu zaman. Bi kirilma noktasida gerekmez kimi zaman.

Kalbi yorulan bir insan en siddetli ama en son gozyaslarini doktugunde, konusma sirasinin artik aklina geldigini cok iyi bilir.

Pes etmek degildir bu. Durmak, soluklanmak, nefes almak icin cirpinislar belki de... Vazgecilmicek sey yoktur hayatta diyen insan oyle buyuk bi yanilgidadir ki kim bilir belki de hayatta tutunacagi hic bisi olmayacak kadar zavalli. Oysa vazgecilemeyecek onca sey vardir... Ve icindeki o kocaman sey istesende vazgecmez sadece sessizce kosesine cekilir, herzaman ordadir ama artik dilsizdir. Mecburiyetlerdendir belki de vazgecisler boyle anlarda...

Ve bazen vazgecebilmek de verdigin degeri gosterir.