Nefes alıyorum, tutuyorum sonra içimde... Verirsem nefesimi o an da uçup gidicek sanki, havaya karışıcak, -di li geçmiş zamanlarda kalıcak ve tebessümlerle hatırladığım acılarıma dönüşücek. Sihir bozulucak, at arabası bal kabağına dönüşücek... Ve belki de bu sefer arkamda bıraktığım camdan ayakkabımın bir eşi daha olmayacak. Korkuyorum...
Korkuyorum çok... Tekrar tekrar avuçlarımdan uçup gitmesin ya da o kar topu eriyip akmasın parmaklarımın arasından diye tutuyorum nefesimi. Daha çok, daha çok, hep daha çok almak için çırpınıp duruyorum...
Söyleyemiyorum, yazamıyorum, anlatamıyorum, konuşamıyorum hatta ağlayamıyorum... Bazen mutluluktan doluptaşar ya tutamazsınız gözyaşlarınızı, tutuyorum, tutuyorum... O damlalarda kendime bile itiraf edemediğim mutluluğumu saklıyorum.
Nefes alıyorum... Alıyorum... Alıyorum... Alıyorum...
