Hayatta hiç zor olmayı seçmedim ben. Taktiklerle ilişkimi yürütmedim. İçimdeki bağırıyorken avaz avaz hiç dudaklarım sessiz kalmadı. Korkmadım hiç ben olmaktan, düşündüklerimle, hissettiklerimle varolmak.
Seviyorsam söyledim, üzüldüysem ağladım, kızdıysam bağırdım, merak ettiysem sordum ve istiyorsam güvendim.
Seviyorsam söyledim, üzüldüysem ağladım, kızdıysam bağırdım, merak ettiysem sordum ve istiyorsam güvendim.
Ama ne oldu; hep aptal aşık oldum, sulugöz oldum, gergin-asabi oldum, herşeyi kurcalayan oldum ve hep saf oldum.
Sorun değil olmadığım bir insan gibi davranmadım; ben oldum, kendim oldum, içimdeki ses oldum, en önemlisi YALIN oldum.
Tam tersi olsaydı herkesden farkım kalır mıydı?
