Dışındaki jelatini yavaşça yırtıyorsun...
Hafif parlak kağıt parçasını da bir güzel sıyırdıktan sonra heyecanla başlıyorsun o ilk sigaraya...
Belki de ilk paketin daha, tadı nasıl bilmiyorsun bile, içiyorsun ya da içtiğini sanıyorsun. İçine çekemiyorsun ki içesin...
Alışıyosun sonraları ikinci, üçüncü, dördüncü geliyor belki peşpeşe. Yanında bir de alkol varsa birini söndürüp birini yakıyorsun, umursamazca. Kafan güzelmiş gibi hissettiğin dönemlerde içine girdiğin anlamsız ilişkiler gibi, umursamazca.
Bazen ailenden saklıyorsun sigaranı, bazen lisedeki öğretmenlerinden.. Tuvalette gizli gizli içtiğin kaçıncı sigarandı hatırlıyor musun? Hayatına soktuğun ve kimsenin bilmediği o erkek gibi. Sayılı dostların hep bilir tabii... İlk sigaranda yanında oldukları gibi hepsinde olucaklar çünkü, sana zarar verdiklerini bile bile. Onlar dostlar çünkü, onlar jelatini açarken sen de onların yanındaydın unuttun mu?
Kimi zaman, uzun süreden sonra yakıyorsun bir tane... Tadı hoşuna gitmiyor, artık içine çekmeyi de biliyorsun oysa ki, ama tatmin etmiyor. Zorladığın, yürütmeye çalıştığın ama hep bi eksiklik hissettiğin, aşk sanışların gibi.
Bir de mide bulandırdığı zamanlar var... Alışıksın artık, ilk defa da tatmıyosun ki, ama bazı anlar geliyor daha ilk nefeste mideni bulandırıyor. Hemen söndürüyosun en yakın kül tablasına, bazense o kadar çabuk kurtulmak istiyorsun ki, yere atıp ayağının ucuyla ezmen yetiyor.
Ama o pakette kalan son sigara... Bir süre dayanıyorsun içmemeye. Nasıl bir işkencedir o bekleyiş bilirsin... Doğru zamanı beklemek ve en sonunda dayanamayıp çakmağı ateşlemek tek bir el hareketiyle. O son sigaraya başladığında hiç bitmesin istersin ama doya doya da tadına varmak. O tada varabilmek için derin derin çekersin ya içine, işte o derin nefesler hep daha çabuk bitmesine neden olur.
Ve o tat hep "kalbinde" kalır.
O ilk sigarayı içemediğini de işte şimdi anlıyorsun.
